آرمین

صفحه نخست

armin10 — Fri, 23 Jan 2009 05:42:18 GMT

*بازگشت همه بسوی اوست*

خوابیدی رو بال موجها کاش میشد بودم کنارت

تو به دریا دل سپردی من تو ساحل چشم به راهت

دنبالت دارم میگردم اما نیست از تو نشونی

روزگار ما رو جدا کرد یه غروب توی جوونی

تاریخ غروب غم انگیز آرمین:

پاییز۸۷

آرمین من.عزیز من.

امروز بازم خیلی دلم برات تنگ شده بود

یه روز دیگه بدون تو صبح تا غروب پرپر زدم

تو کوچه باغ خاطره با یاد تو قدم زدم

یادم اومد بازم نگات که مثل رویا بود و رفت

مثل یه خواب مثل غزل پر از معما بودو رفت

میون اون نگاه تو یه غربتی نشست و رفت

دل منم با غربتش پرپر شدو شکست ورفت

نمی دونم چطور بگم همه وجود من بودی

حتی تو خواب تو بیداری تو لحظه لحظه هام بودی

کاشکی میشد فقط یه بار تو رو تو آغوش بگیرم

بهت بگم دوست دارم به فکرتم تا اون روزی که بمیرم

آرمین من خوشگل من اگر بیای تو خواب من

فقط بدون دوست ندارم تو اون چشات غم ببینم

اون روز اگر بیاد منم تو قلبم ماتم میگیرم

دوست ندارم تو قلب تو غصه و ماتم بشینه

تو اون چشای مهربون دوری مادر بشینه

نمیدونم چی بنویسم که وصف خوبیات باشه

نازنینم. خیلی کمه واژه ای که لایق وصف تو باشه

ولی از از اون ته دلم داد میزنم

آرمینکم فدای تو دوست دارم دوست دارم دوست دارم.

تقدیمی از:

مادرت

۸۷/۱۰/۸

بعد از درگذشت آرمین برای شادی روح آن مرحوم این وبلاگ در جهت امور خیریه و کمک روحی و مالی به خانواده های کودکان مبتلا به سرطان فعال نگه داشته می شود.لذا کسانی که تمایل به کمک به این کودکان را دارند می توانند کمک نقدی خود را به حساب زیر واریز کنند. کودکانی هستند که بعلت عدم امکان مالی نمی توانند معالجه خود را ادامه دهند و مبالغ اهدائی صرف کمک به این کودکان خواهد شد.

شماره حساب متمرکز بانک ملت به شماره ۱۰۷۰۲۲۵۶۰۸ بنام ن. نظرزاده قابل پرداخت در کل بانک های سراسر کشور

یا شماره ملت کارت ۶۱۰۴۳۳۷۱۴۰۹۶۱۶۳۰ بنام ن. نظرزاده که از کلیه دستگاه های خودپرداز می توان از هر کارت عضو شبکه شتاب وجه نقد به آن انتقال داد.

لطفا در صورت داشتن خاطرات و مشکلات وحرفهای دل مربوط به این بیماری مطالب خود را برای ما

بفرستید تا در وبلاگ جهت نمایش عموم گذارده شود.

دکتر عظیم رضامند - متخصص کودکان وفوق تخصص خون

وآنکولوژی کودکان از ایران وکانادا

خودرادرون دره ی نامیدی افکنده میدیدم

ناگهان او(دکتر رضامند)آغوش باز کردو من نور شوق وامیدومهربانی رادر چشمانش دیدم

او مانندباد صبا بود او خیلی مهربان وآفتاب تموز بود

من تن را به باد صبا و جان را به آفتاب تموز سپردم،روح شادی

وسلامتی،بامهر،باسپهر،بانسیم،با آب، در تارو پود من جریان پیدا کرد،

چرا که لطف خدا بود که شامل حال من میشد.موجی لطیف از

سلامتی وشادی ،تا عمق تنم را شکافت

و اکنون سلامتی راه یافته در جاودانگی شقایق زندگی ام.تقدیم به:

دکتررضامند که همچون انوار الوانی از امیدولطف بیکران

خداوندیست ازاومتشکرم.

armin

۱۰/۸/۸۶

همچنین از زحمات بی شائبه جناب آقای دکتر حسینپور فیضی رئیس بخش خون تقدیر و تشکر می شود.

خانواده اکبرپوران ۱۰/۶/۸۶

با تشکر فراوان از کادر بیمارستان کودکان تبریز :

جناب آقای دکتر شهرام اسکوئی(رئیس بیمارستان)_

جناب آقای دکتر عباسعلی حسینپور فیضی رئیس بخش خون_

جناب آقای دکتر عظیم رضامند(پزشک معالج)

جناب آقای دکتر حسین گرگانی(رزیدنت کودکان)

کادر ماهر ومجرب پرستاری وسرپرستاری بخش خون

آقای پاکدل مدیر بیمارستان

جناب آقای دکتر ضیاء الدین قرشی متخصص کودکان

وتمامی تیم پزشکان بیمارستان کودکان تبریز

جناب حاج آقا ی خرسندمدیرخدمات .خانم سید اصلی سرپرستار

سابق .ـخانم مجیدی سرپرستار بخش ـ

خانم حسینی(سوپروایزر)_خانم جعفرنژاد(سوپروایزر)ـ خانم موسوی

سوپروایزر) ـآقای رستمی رئیس دفتر پرستاری وخانم علیخواه(سوپروایزر).

خانم اسدی(سوپروایزر)

آقای ستاری وکلیه کادر ماهر و مجرب پرستاری بیمارستان.

۱۰/۸/۸۶

با تشکر از: توماج فریدونی مشاورخوبم در مسیر سبز زندگی

این وبلاگ دارای موزیک متن میباشد در صورت تمایل بلند گوی رایانه را روشن فرمایید.

طراح ونویسنده وبلاگ:(ن.نظرزاده) .ن. اکبرپوران(مادر آرمین)

خاطرات مادر آرمین در طول این دو سال

armin10 — Wed, 21 Jan 2009 13:43:18 GMT

اوایل مرداد85 آرمین با دیدن عکسش در روزنامه که بخاطر معدل بیستش در خرداد سوم دبستان بود شادی کاذبی در جهره اش نشست. دندان دردی که روی گونه سمت چپش داشت روز به روزبیشتر میشد و تورم اندکی که در همان ناحیه از صورتش ایجاد شده بود نگرانی ما را بیشتر میکرد ولی به هر کدام از دندانپزشکهای ماهر و معروف شهر میبردیمش سر در نمی آوردند ولی نمیخواستن اعتراف کنن و همچنان با این جملات که چیز مهمی نیست و خوب میشه نگران نشید و یه عفونت دندونی ساد ه اس ما رو مطمئن میکردن ولی من با هر شبی که آرمین از درد گونه و دندونش تا صبح نمی خوابید فرداش از یه دکتر دیگه وقت میگرفتم و میبردمش بلاخره هیچکدام از این دکترها ( دکترها: نجف پور دندانپزشک کودکان.ساسان گنجعلی بی. دکتر قریشی . رادیولوزی دکتر راد که با گرفتن 5 عکس از سر و صورتش تشخیص اشتباه عفونت مفصل فکی را داد و مابقی دکتر ها رو گمراه کردو ,, پیشنهاد سی تی اسکن رو نداد. دکتر مصباح. دکتر پهلوان زاده .دکترمقدم. دکترعظیم علمیه. دکتر احمدی. دکتر صالح پور و چند تن از دکتر های که اسمشون در خاطرم نیست.) هیچکدام از این دکتر ها درد و تورم گونه آرمینو که روز به روز بیشترو متورم تر میشد نه تنها تشخیص ندادند. هیچکدام پیشنهاد یه سی تی اسکن و نکردن. آخرش من بعد 2 ماه دربه دری از این مطب به اون مطب آرمینو بردم پیش دکتر آرتا جراح فک.و ماجرای 2 ماه و تشخیص دکترها و خوردن اینهمه آنتی بیوتیک و در نتیجه بدتر شدن احوالات آرمینو گفتم . و خاطر نشان کردم که آقای دکتر من میترسم دندون درد حتی با عفونت بالا هم اگه بود با این 200 آنتی بیوتیکی که جور واجورش رو دکترهای ذکر شده در بالا تجویز کردن حتما یا خوب میشد یا لااقل کم میشد ولی تورم و درد آرمین رفته رفته بیشتر میشه و ثب میکنه با هیچ مسکن معمولیم دردش کم نمیشه. دکتر آرتا گفت خانم محترم من تعجب میکنم که چرا همکارانم با دیدن اینکه داروها جواب نداده چرا پیشنهاد سی تی اسکن نکردن چون دردی که همراه تورم باشه و رفته رفته بیشتر بشه تب هم بکنه و به مسکن دردم جواب نده ما باید فوری یه سی تی اسکن بگیریم از سر بچه. من نگرانی و ترس سراسر وجودمو فرا گرفت گفتم دکتر شما چی تشخیص دادین مگه ؟ گفت من اعتراف میکنم که نتو نستم تشخیص بدم ولی نگران نباشید با سی تی همه چیز معلوم میشه.وقتی جواب سی تی اسکن آرمین رو از رادیولوزی حافظ گرفتیم در دلم آشوبی بر پا بود استرس و اضطرابی بی پایان وجودم را در بر گرفته بود . نمی خواستم به دلم بد بیارم .جواب رو بردیم پیش دکتر آرتا .اون وقتی نگاه به کلیشه های سیاه عکسهای سی تی اسکن انداخت با سرعت تمام کلیشه ها رو درون پاکت گذاشت و به ما گفت که هر چه زودتر باید دکتر مهرداد نهایی از این توده مشخصه نمونه برداری کنه تا ببینیم این توده که میگین کجاست؟ گفت همون دندون دردی که داره و صورتش تورم پیدا کرده توی سینوس صورتش یک توده دیده میشه. گفتم حتما عفونت دندونشه که به شکل کیست دیده میشه. دکتر گفت نه خانم هیج کدوم از این چیزای ساده که میگین نیست. اون یه توده سرطانیه ولی باید نمونه برداری بشه با جراحی از اون ناحیه تا نوع توده معلوم بشه تا از روی نمونه پاتولوزی دارو بهش تجویز بشه.

وقتی کلمه خوناشان سرطان رو شنیدم چیزی که اصلا نه میتونستم باورش کنم نه میتونستم حتی بهش فکر کنم از اطلاعاتی که از سرطان داشتم این بود که مامانم گفته بود اسمشو به زبون نیارین اگه هم شنیدین بگین خدا به دور کنه. از فامیل و آشناها تا به اونروز نشنیده بودم کسی سرطان بگیره البته تو ی بچه نشنیده بودم تو بزرگسالان پیر اونم از فامیلای خیلی دور اطلاعات کمی خیلی اندک که سرطان باعث مرگ میشه رو فقط یاد داشتم.

تمام تنم لرزید حس کردم زلزله شد ودنیا داره رو سرم خراب میشه.تمام خاطرات پسرم از لحظه تولدش مثل برق در عرض 1 دقیقه از ذهنم گذشت و آخرش مرگ رو به ذهنم آوردم . نه امکان نداشت نمیشد باور کرد اصلا نمیشه. فکر میکردم مرگ و سرطان مال همسایه ها و آدمای غریبه هست نمی تونه خدا پسر منو ازم بگیره اصلا در عین تلخی خنده دار اومد برام این موضوع این دروغ بزرگ این خواب که کابوس بود. کاشکی کابوس بود ولی متاسفانه واقعییت داشت پسر خوشگل و با هوش و قد بلند و درس خوان من مبتلا به سرطان شده بود . آرمینی گه موقع تولد 3.890 گرم وزن و 52 سانت قد داشت 2 سال کامل شیر مادر خورده بود و رشدش در نمودار رشد بچه در روی منحنی ماکزیمم رشد در همه سنینش قرار داشت با هو ش و با ذکاوت فوق العاده که از 5 سالگی آشنا به کامپیوتر حتی اینترنت و تایپ و چت بود و از 7سالگی به کلاس زبان میرفت و همراه درسش در زبان هم موفق بود در مسابقات علمی مدرسه نفر اول و .... خلاصه با توجه به نقاشیهایش در طول درمان و رفتار پسندیده اش در طول مریضی اش که مثل یک مرد 30 ساله عمل میکرد میشد مطمئن گفت که یکی از نخبه گان کشور در آینده خواهد بود.

. سکوتی که بین من وپدر آرمین ایجاد شد تا نزدیکیهای خونه ادامه پیدا کرد که ناگهان آن سکوت با صدای زنگ تلفن مادرم که نگران جواب سی تی بود شکسته شد و من وقتی جواب رو به مادرم گفتم ناگهان تازه فهمیدم که چه اتفاقی افتاده و دکتر چی گفته! صدای حق خق گریه هام با صدای گریه مادرم که با ناباوری گریه میکرد در اونور خط و صدای ترمز ماشین همسرم در هم آمیخت. صدای گریه های من ومادرم باعث شده بو د که متوجه گریه های همسرم نشوم. وقتی گوشی رو قطع کردم دیدم پدر آرمین بیصدا سرش رو رو فرمان گذاشته و داره آروم گریه میکنه. برگشتیم خونه آرمین که درد میکسید دوید اومد و پرسید مامان چی شد جواب سی تیم چیه مریضیم؟ باید آرومش میکردم تمام ناراختی مو باید مخفی میکردمو بروش میخندیدم باید براش فیلم بازی میکردم مثل خوانندهای که 1 ساعت قبل کنسرت شادی که باید به مردم تحویل بده خبر مرگ عزیزشو بهش بدن بعد ازش بخوان برو رو صحنه بخند و بخون مجبوری. گفتم چیزی نبود عزیزم بروش خندیدم و گفتم جای نگرانی نیس یه عفونت ساده است. چند دقیقه ای از اومدن ما به خونه نگذشته بود که اطرافیان نزدیکمون برادرو خواهر و مادر و پدر با ناراحتی به خونه ما اومدن.مسولیت سنگینی داشتم چون هم باید ناراحتیمو مخفی میکردم تا آرمین چیزی نفهمه و هم باید مادرو نزدیکانم را که بیش از من بی تابی میکردند با ایما و اشاره که آرمین متوجه نشه آرومشون میکردم. در حالیکه بیش از27 سال سن نداشتم و همسنای من نمیتونستن حتی تصمیم بگیرن که ازدواج بکنن یا نه ؟.من

صا حب یه بچه 9 ساله سرطانی شده بودم و مسولیت سختو خطیرو دردناکی برام شروع میشد. خلاصه آرمین از ناحیه کام دهان با یک عمل جراحی سختی نمونه برداری(بیوپسی) شدو جواب پاتولوژی بعد 1 ماه حاضر شد. و توی این 1 ماه درد و رنج آرمین که از ناحیه بیماریش میکشید رفته رفته بیشتر و غیر قابل تحمل تر میشد.

یادم می آید یکی از روزهایی که خیلی عذاب میکشید و درد داشت(قبل از شیمی درمانی) با گریه پیشم اومد و دید که سر نماز دارم گریه میکنم نمی دانم چه چیزی از دورو برش حس کرده بود که از من این سوال رو کرد.."مامان! من از قبر میترسم اونجا تاریک و سرده چرا وقتی کسی میمیره توی فبر میزارنش؟" من چه می توانستم در آن لحظه بگویم تا او آرام شودجز اینکه بغض و هنگامه ای که با این حرفاش در درونم بر پا کرد با فریادی سرکوب کنم که مانع ریختن اشکهایم گرددو او از اینکه سوالش خیلی مسخره و دور از ذهن است احساس امنیت خاطر و آرامش کند.

روز اول ماه مهر85 که آرمین از درد داشت بیحال میشد ودنبال بهانه ای برای گریه میگشت صدای بچه های مدرسه آرمین(پرواز) که خیلی نزدیک خونه مان بود کاملا به گوش میرسید .صدای قرائت قرآن وسرود ملی. رفتم تراس و با دیدن حیاط مدرسه که بچه ها صف ایستاده اند دلم پر از خون شد چرا آنسال نباید آرمین در میان دوستانش

می بود؟ از ثبت نام او تا شروع مدارس چه چیزی عوض شده بود که آرمین با پای خود رفته و ثبت نام کرده بود و موقع شروع مدارس با درد چشم و سر و صورتش داغ به دلم میکشید. چرخه دنیا کجا اشتباه چرخیده بود؟ چه چیزی مانع چرخش فلک بروی مدار حلقوی آرام و بی دغدغه گشته بود؟ آیا گناه من بود؟ گناه آرمین چه بود؟ به خاطر اینکه صدای مدرسه را نشنود و مثل من عذاب نکشد تمام پنجره ها را بستم و صدای تلوزیون را زیاد کردم. گوشی را برداشتم و به تمام اطراف و نزدیکانم که تقریبا هر شب برای دیدن آرمین میامدند گوش زد کردم که مبادا در پیش آرمین حرفی ار مدرسه و اول مهر و کیفو کتاب بزنید او نباید به فکر مدرسه بیفتد با دردی که میکشد فعلا مدرسه را فراموش کرده با یادآوری اش عذابش را 2چندان نکنید.

روزی که پس از تحقیق فراوان با دکتر رضامند فوق تخصص خون و آنکولوزی آشنا شدیم و تعریف زیادش را از همه شنیدیم جواب پاتالوژی را به ایشان نشان دادیم و او با توجه به نوع تومور مشخصه با امیدی 60% ما را با شیمی درمانی آشنا نمود. و گفت که نوع تومور آرمین اگر به دارو جواب مثبت دهد نیاز به 17 دوره شیمی درمانیست که 1 الی 1.5 سال طول میکشد او گفت تغذیه و روحیه و بهداشت در این امر حائز اهمیته زیادیست و هر دوره اگه بی مشکل پیش بره حدود 8 روز طول میکشه و باید هر 13 روز 8 روز بستری بشه و موهاش خواهد ریخت ولی نگران نباشید بعد قطع داروها دوباره مثل اولشون موهاش در میاد.

روز 17 مهر سال 85 بود که آرمین را جهت دریافت اولین دوره کموتراپی(شیمی درمانی) در بخش خون بیمارستان کودکان بستری کردیم.

بعد از اینکه رگ گرفتن و براش سرم زدن اونو از من جدا کردن و بردن اتاق کار پیش پدرش ازش آزمایش مغز استخوان و آزمایش آب نخاعی از استخوان لگنش بدون بیهوش کردن گرفتند و یکسری آزمایشات خون ازش گرفته شد سپس شیمی درمانی او را شروع کردند. شیمی درمانی پایان دردهای سر و گونه و دندان آرمین و شروع عذابهای دیگر بود. قرار بود 14روز یکبار 5 روز شیمی درمانی و 1هفته کامل بستری بشه. نرسها و دکتر

توصیه های لازم بهداشتی و نگهداری یه فرد شیمی درمانی شونده رو به ما کرد و ما تازه فهمیدیم که علاوه بر غم و غصه بزرگ چه روزهای سختو عذاب آوری پیش روی ما و آرمین هست. از اولین روز که دارو شروع شد تهوع و استفراغ شدید با سر درد و تب ناشی از داروها به سراغ آرمین اومد.

روزهای پرکارو پر غصه و پر از عذاب و تنهایی وشبها بیخوابی و پاشویه کردن و اضطراب .هیچ آرامش و استراحتی نداشتم. هر چه خواهر و اطرافیانم اصرار میکردن که یک شب بجای من همراه آرمین بمانند تا من به خونه برم و استراحت کنم قبول نمی کردم. یک بچه چهار ساله کاملا وابسته به من و یک بجه 9 ساله سرطانی محتاج من ! کدامیک از بچه هایم را باید انتخاب می کردم. اونیکه با چشمانی اشکبار نمی دانست که مادر و پدرش برای چه در تلاطم و اضطراب و گریه و بی صبری هستند و فقط گریه می کرد و در میان آن همه هیاهو مادرش را که من بودم به پیش خود می خواند و بچه معصوم و پر احساس 9 ساله ام که چشمان نگران و درد آلود و بی گناه و پر از سوالی که در مغزش غوغا میکرد که مامان من چه ام شده؟ چرا منو عذاب میدین آخر این دردهام چی میشه؟ من چرا ناگهان و یه هویی اینجوری شدم ؟ چرا چشم چپم خوب نمیبینه؟ چرا همه گریه میکنید؟ به هر حال با همه اینهامجبور بودم آرمین را انتخاب کنم آرمان را به مادرم سپردم و با نهایت احساس ناراحتی از او جدا شدم و به بیمارستان که مانند زندانی کوچک میماند برگشتم.شباهت بخش خون به زندان هم از نظر بچه ها هم از نظر ما مادران به این دلیل است که محکومان کوچک و بیگناه بخش خون هم اجازه بیرون رفتن و نفس کشیدن در حیاط و هوای آزاد را بدلیل امکانات رفاهی خیلی پایین بیمارستان نداشتند و میله های پشت پنجره ها و نگهبانان پشت در سالن و وجود تابلو های بزرگ ملاقات مطلقا ممنوع که آدم احساس میکنه وارد اینجا که میشه از اجتماع و زندگی بیرون قطع بشه و ملاقاتی وجود نخواهد داشت. خدای من نگهبان نمیزاره بچه رو ساعاتی بیرون برد پنجره اتاقها باز نمیشه هم اتاقی تو هر کسی که باشه :مریض بدحال یا بچه کوچکی که خیلی گریه میکنه یا کسی که خیلی فرهنگش پایینه و عدم رعایت بهداشت رو میکنه هم اتاقی توهر کی و در هر شرایطی که باشه هیچ چاره ای نداری و باید خودتو با اونها (4 هم اتاقی در یک اتاق16 متری) به مدت 20 روز در ماه یا حتی 30 روز .40 روز یا حتی شده 2 ماه در هر بستری وفق بدی. این برای شخصیت حساس و زودرنجی مثل من و با احساسات آرمین و رفتارها و گفتارها ی مودبانه او مثل شکنجه ای بود که باید تحمل می کردیم. امکانات بخش خون بیمارستان کودکان تبریز به حدی پایینه که فقط 6 اتاق برا چند صد تن مریض و 24 مریض بستری در خود بخش وجود داره اتاقهای کوچک بدون پنجره ای که باز بشه و بدون هیچ چشم اندازی از بیرون که لااقل بچه ها از پنجره فضای بزرگ و دلبازی رو بتونن ببینن اتاق ایزو له (1تخته برا مریض بد حال)کامل وجود نداره . کم جمعییت ترین این 6 اتاق 2 نفره و پر جمعییت ترین اتاق 7 نفره که چون برای هر مریض یک همراه وجود داشت در واقع یک اتاق 7 تخته 14 فرد توش با عذاب شب رو صبح میکنند. ولی محکومان غمگین با قیافه هایی پر از دردو رنج و چشمان همیشه گریان بخش خون یک تقاوت با محکومین زندان دارند که اگر حتی اجازه فرار به آنها داده شود هم نمی توانند فرار کنند چون تنها راه چاره ی ادامه زندگی را ماندن در این بخش و تحمل شکنجه های ناش از شیمی درمانی این بخش میدانند.و ما جزو بد شانسترین این محکومین شدیم که .... بیشترین دوره ای که هر بچه ی محکوم سرطان در این بخش می گذراند البته اگر ( همان اول پیش خدا نمیرفت) فوقش 17 دوره بود که در طول 1 الی 1.5 سال طی میکرد ولی آرمین تا کنون محکوم به 30 دوره شیمی درمانی شد که بیش از 2 سال طول کشید وهنوز ادامه دارد و معلوم نیست که 30 دوره به 40 دوره خواهد رسید یا خداوند اجازه نخواهد داد. ویا به خواست خدا خوب شده و دوره هایش اتمام خواهد یافت.آرمین جزو قویترین بچه های سر طانی است که توانسته 31 دوره با داروهایی بسیار با دوز بالا با سرطان بجنگد و هر بار بعد هر دوره یک نوتروپنی شدید(سلول سفید کامل صفر یا فوقش 200 و پلاکت زیر 30 هزار و خون کمتر از 8) را با قوت بدون هیچ عارضه و عفونتی با روحیه بسیار عالی بگذراند. ارمین تا به حال در طول این 2 سال 30 بستری 8 روزه برای شیمی درمانی و مابین هر 2 دوره شیمی درمانی (در عرض 14) روز 1 بستری 5 روزه برای نوتروپنی . کلا فعلا 60 بستری در طول 2 سال یعنی تقریبا 400 شبانه روز در بیمارستان بسر برده.ولی فعلا در 30 امین دوره بسیار شادو سرحال و امیدوار و در حال بازی با بچه ها در بیمارستان است و اگر موهایش نریخته بود هیچ ظاهر مریضی نشان نمیداد. اولش دکتر به ما گفت 12 دوره بعد آرام آرام که ما کمی عادت کرده بودیم گفت 17 دوره و بعد 17 دوره که در اول مهر 86 تمام شد درست 1 سال بعد, قطع درمان شده و برای درمان بیشتر و محکمتر برای پیوند مغز استخوان در بیمارستان شریعتی تهران رفتیم وچون فاکتورهای خون برادر کوچکش که تنها دهنده پیوند خون میتوانست باشد با خون آرمین نگرفت او 2باره بعد 5 ماهقطع درمان 2باره 17 دوره دیگر محکوم به بستری در این زندان کوچک وغمگین شد.وچون در عرض 5ماه قطع درمان موهایش 2باره کامل رشد کرده بودند و آرمین توانسته بود 5 ماه به مدرسه و کلاس چهارم برود و من و او در طول آن5 ما این وبلاگ را جهت تشکر از پرسنل و پزشکان بیمارستان درست کرده بودیم. 2باره برگشت ما به بخش خون برای دریافت 17 دوره دیگر در اوایل اسفند ماه 86 بجای پیوند برای منو آرمین مثل مرگ و سرطانی 2باره شروع شده به نظر می آمد.

بعد 5 روز شیمی درمانی دکتر به ما گفت چون موهای آرمین خیلی خوشگل ومشکی و صاف و بلند بود باید کوتاهش کنید تا وقتی داروها اثرش و کردو موهاش تا چند روز دیگه ریخت موهاش کوتاه باشه و بچه غصه نخوره. آرمین خیلی به موهایش حساس بود همیشه اونها رو جلو آینه برس میزد و ژل میزد و خیلی علاقه به موی بلند داشت. حتی وقتی اولین روز که در بخش خون بستری شد و همه بچه های مریض را بی مو دید خیلی ناراحت شد و با بغض به من گفت مامان من و از پیش این بچه های بی مو ببر بیرون من می ترسم من و هم مثل اونا کنن و موها مو کوتاه کنن. دکتر که این و گفت باباش رفت و دستگاه مو کوتاه کردن رو آورد ویه صندلی گذاشتن در گوشه ای از سالن و آرمین رو با هزار حرف ودروغ نشوندن رو صندلی و من با اینکه گریه می کردم آروم و بیصدا از یه طرف تو گوشش زمزمه میکردم که پسرم باید موها تو کوتاه کنیم این قانون بیمارستانه تا موهات کثیف نشه و باعث انتشار میکرب نشه چون اینجا کم میتونی حموم بری و به همین علت موهاتو کوتاه میکنیم مگه دوس نداری پسرم که زودتر خوب بشی و دیگه سرت درد نکنه پس قبول کن لطفا . و از طرف دیگه اشکهای آرمین که بیصدا و مظلومانه روی گونه هایش می افتاد با دستم پاک می کردم موهای سیاهش که دسته دسته روی زمین می افتادند از پشت سرش یه جوری که نبینه از روی زمین جمع میکردم و در نایلون میذاشتم. چرا؟ خودم هم نمیدونستم. شاید فکر میکردم آرمین رو برای همیشه از دست خواهم داد و فقط با شیمی درمانی داریم عمرش را چند ماهی طول میدیم. اطلاعاتم از سرطان و شیمی درمانی در این حد بود.و مطمئن فکر میکردم که موهاشو دیگه تا این اندازه نخواهم دید واسه همین اونارو جمع کردم و توی کمدم تا الان نگه داشتم. ولی الان میبینم با اینکه خیلی سخته و عذاب و ناراحتی و غم و غصه و در نهایت یک پدرومادر صبورو پر تحمل وفداکارو یک جیب پر پول می خواهد ولی باز هم اگر همه این امکانات مادی و معنوی و حفظ کامل روحیه توسط پدر و مادر جمع شود 50 درصد بچه ها کاملا خوب میشن و خداوند وقتی آدم رو لب پرتگاه میبره یا همون لحظه پرواز رو یادش میده و یا از پشت محکم میگیرتش.

روزهای خیلی سختی در بیمارستان گذراندیم تمامی عیدها(نوروز. 4شنبه سوریها .13بدرها. فطر. قربان.تولدها ....) و تمامی روزهای عزاداری و تعطیل(عاشورا. تاسوعا...) تمامی این روز های خاص رو در طول این 2 سال در بیمارستا ن و به دور از خانواده با عذابهای شیمی درمانی بدون داشتن ملاقاتی گذراندن بسیار سخت بود ولی منو آرمین با خوشرویی و امد و روحیه شاد صبر کردیم. من در همچین روزهای خاصی با اینکه دلم در درون میگرفت ولی سعی میکردم ظاهری بسیار شاد و پر انرژی داشته باشم تا هم آرمین احساس خوبی داشته باشد هم مریضهای دیگر که با ما هم اتاقی بودند از محیط شادی که من ایجاد میکردم خوشحال میشدند. آنجا مادرانی نیز بودند که بدون در نظر گرفتن روحیه مریض و فرزندشان ناراحتی درونی خود را بروز میدادند و میزدند زیر گریه و بچه هایشان هم تحت تاثیر آنها روحیه اش را میباخت و گریه میکرد و ناراحت میشد هم برای خود هم برای اینکه باعث احساس بدبختی و گریه در مادرش شده بود. من همیشه به اینگونه رفتار از مادران اعتراض میکردم و میگفتم ما علاوه بر اینکه اینجا وظیفه داریم به بچه مون به غذاش و نظافتش و لباسهاش برسیم یه وظیفه مهمتر دیگه ای هم داریم و اونم حفظ روحیه خودمونو بچه هامون است. اونا باید ما رو شادو سرحال ببینن تا بتونن انرژی مثبت از ما بگیرن تا بتونن با روحیه ی شادو قوی با این مریضی سخت مبارزه کنن . اگه اینا هر روز با ما گریه کنن و از اینکه باعث ناراحتی مام میشن احساس گناه بکنن دیگه نمیتونن این راه سخت و ادامه بدن. میگفتم اگه با گریه و افسردگی بچه هامون خوب میشن بشینیم 100 شبانه روز گریه کنیم و لی اینجوری نه تنها خوب نمیشن بلکه روحیه شون افت میکنه و زودتر از بین میرن. میگفتم بهشون بیاین فرض کنیم بچه هامون فقط 2 ماه فرصت زندگی دارن اونوقت بهتر نیست این 2 ماه رو هم برا اونا هم برا خودمون خوش بگذرونیم که هم خاطره خوبی باهاشون داشته باشیم هم بعد از دست دادنشون عذاب وجدان نگیریم که ما که میدونستیم 2 ماه وقت زندگی داره چرا اجازه دادیم گریه کنن و ناراحت بشن چرا کمکشون نکردیم شادتر بشن و 2 ماه تا میتونن شادو راضی باشن. پس بیایید با این کارهای ساده یعنی گریه و اندوه ناراحتی و کشتن روحیه اونها باعث 1 عمر عذاب وجدان برا خودمون نشیم. همه حرفای منو قبول میکردن و از من تشکر میکردن و سعی میکردن به ظاهر خودشون وبچه هاشون برسن و اونجا بر خلاف غم درونیشون روزهای شادی رو با عزیزانشون بگذرونن. من همیشه تو بیمارستان سعی میکردم شاد باشم و امیدوار و شادیمو هم به پسرم هم به مریضهای دیگه منتقل میکردم جوری که شاید اگه یکی از بیرون میومد و منو انجور شادو پر انرژی میدید فکر میکرد یا با این مریضی آشنا نیستم یا خیلی بیفکرو خیالم. ولی فکر دیگران برام مهم نبود مهم فکرو روحیه پسرم بود. که وقتی منو شادو سر حال و پر جنب و جوش میدید میگفت مامان وقتی میریم بیمارستان بستری بشیم تو اونقدر با شادی و حوصله وسایل بیمارستانو جمع میکنی که من حس میکنم میریم پیکنیک و مریضیم و فراموش میکنم و منم با شادی میرم اسباب بازیامو و وسایلم رو واسه رفتن به بیمارستان جمع میکنم حتی حس میکنم دلم برا دوستانمون و پرستارها تنگ شده و با خوشحالی میرم بیمارستان. منم اینو میخواستم نه اینکه با گریه و ناراحتی پسرم و به زور و داد و فریاد ببرمش بستری کنم. همه اونجا دوس داشتن با ما هم اتاقی بشن چون جو اتاق ما شادو پر امید بود اجازه نمیدادم کسی تو اون اتاق که پسرم بستریه حرفی از مرگ و سرطان بزنه همش حرف قطع درمانها و اونایی که به بهبودی کامل دست یافتند بود. براشون سی دی باز میکردم جوک تعریف میکردم مسابقه نقاشی تو اتاق میذاشتم . خاطرات شادو خنده دار تعریف میکردم و همه حرفاشون ناخودآگاه به سمت شادی و شاد کردن کشیده میشد. شبها که آرمین میخوابید و پرستار آخرین داروشو میزدو چراغ و خاموش میکرد و میرفت یواشکی با غم بزرگ توی دلم تنها میشدم و خوابیدن آرمین رو تماشا میکردم و انگار که از اون همه شادی کاذب خسته شدم آروم طوری که تو تاریکی اتاق کسی نبینه گریه میکردم. بعد 2 باره صبح با شادی وامید در حالیکه بی خوابی شب رو با آب و خنده از سرو صورتم میشستم تا آرمین روز شاد جدیدی رو شروع کنه بیدار میشدم و به پسرم میرسیدم............. ...........................................

....................................

..................................... خاطرات تلخو شیرین 2سال بستری بیمارستان اونقدر زیاده که بخوام همه شو بنویسم تموم نمیشه اگر خداوند توفیق بده و انشالله پسرم خوب بشه و سع خواهم کرد به صورت کتابی اینا رو بنویسم تا همه از تجربیات تلخ و شیرین ما استفاده کنند و قدر سلامتی و زندگیشونو بدونن.

ن. اکبرپوران مادر آرمین ۱۰/۷/۸۷

معرفی آرمین و خاطراتش از دوره درمان

armin10 — Fri, 21 Sep 2007 19:25:18 GMT

من آرمین اهل وساکن تبریز 10سال دارم در کلاس

چهارم ابتدائی مشغول تحصیل هستم. پدرم

دکتری مکانیک و مادرم لیسانس ادبیات

هستند. از کلاس دوم ابتدائی همزمان با تحصیل

به کلاس زبان

انگلیسی هم میرفتم در آغاز ترم چهارم زبان

مریض شدم و فعلا" زبان را کنار گذاشتم. دوست

نداشتم اصلا" مریض میشدم چونکه مریضی من

خیلی سخت و دردناک بود روزها و خاطرات تلخ و

بد مریضی ام مرا عذاب می دهند.اصلا" دوست

ندارم دوباره مریض شده و به آن بیمارستان

برگردم. دوست دارم به زودی خوب شوم.

آرزو دارم هیچ یک از بچه های دنیا مزه ی تلخ

مریضی مرا نچشند.حدود 2 ماه از درد به خود می

پیچیدم ورم صورتم و دو بینی شدن چشمهایم

دیگر بر دردم می افزود. دکترها هیچ کدام از

بیماری ام سر در نمی آوردند. 3ماه عذاب ، قبل از

تشخیص بیماری ام کشیدم بعد از اینکه نوع

بیماریم معلوم شد،دکتر معالجم را دکتر عظیم

رضامند انتخاب کردیم.ایشان وقتی درمانم را

شروع کرد با لطف خدا ودستهای شفا بخش

دکترم و مهربانی و کمک پرستارهای بخش

و زحمات بی دریغ پدرو مادرم و دکترم توانستم درد

را به کناری گذاشته ورفته رفته بهبودی ام راحاصل

کنم.شیمی درمانی پایان درد های صورت و سر و

دندانم و پایان دو بینی شدن چشم هایم بود.اما

شروع درد ورنجهای دیگر مانند : تزریق سرم و

آمپول روزانه و رگ گیری و تزریق وخون گیری و

آزمایشهای ITو مغز استخوان از پشتم وتنهایی

بی حوصلگی محیط بیمارستان وعوارض شیمی

درمانی بود. اولین روز تلخی که یک هفته بعد از

پایان اولین دوره شیمی درمانی ام بود ریختن

موهای سرم ومژه هاوابروهایم بود.

نمی توانستم این مسئله را هضم کنم اما باز

به کمک مادر مهربانم که در لحظه لحظه

دوران زندگی بخصوص مریضی ام همواره همراه و

غمخوار و یارو کمکم بود توانستم آن را نیز تحمل

کنم. بیمارستان با همه تلخی و عذابش خاطراتی

هم برایم داشت با اینکه 20 روز هر ماه را در

بیمارستان می گذرانیم به مدت ۵/1 سال آنجا

نسبتا"خانه اصلیمان شده است پدرو مادر و

اطرافیانم

همیشه همراهم هستندو دلداریم می دهند

نوازشهای مادرم از شب تا صبح در بیمارستان و

زحمات پی درپی و بی دریغش وصبرو بردباری

اوومقاومتش در برابر سختیها آن هم به خاطر من

باعث می شودمن هم به خاطر اینکه او زیاد

ناراحت نشود درد و عذاب مریضی ام را تحمل کنم.

در بیمارستان عادت کرده بودم صبح ها وقتی از خواب

بیدار میشدم دکتر را بالای سرم کنار تختم ببینم. دکتر

رضامند همچون پدر بچه ها بود همه بچه های بیمار

به هرروز دیدن دکترعادت کرده بودند. او صبح زود میامد

و احوال ما رابا حوصله ومهربانی خاصی هم از خودمان

هم از مادرمان جویا میشد با دقت هرروز ما را معاینه

می کرد و با ما بچه ها کمی شوخی می کرد.از

ساعت 6 صبح تا 2 بعد از ظهر در بیمارستان و در بخش

کنار ما مریضها بود.آزمایشهای مخصوص ما بیماران را

(IT.وگرفتن مغز استخوان) خودش انجام میداد.

خیلی دکتر مهربانی است همه بچه ها دکتر رضامند را

دوست دارند.من دوست دارم وقتی بزرگ شدم دکتر

بشوم ومثل دکتر رضامند مریضها را درمان کنم من اگر

دکتر بشوم ایشان را الگوی خودم قرار خواهم داد و

مثل ایشان هم مهربان و دلسوزو هم باسواد و کامل

درمان خواهم کرد.فقط امیدوارم در آینده داروهای بهتر و

موثرتر درست شود تا بچه هایی که مثل من مریض

میشوند دیگر تا این اندازه درد و ناراحتی نکشند و مدام

بستری نشوند و فقط با مصرف یک مدت دارو در خانه و

در کنار خانواده شان به بهبودی دست یابند و مثل ما

علاوه بر درد مریضی درد دوری از خانه وپدرو برادر و.. را

نکشند.(انشاءالله)

پرستارهای بیمارستان همه با من دوست بودند همه

آنها را دوست دارم همه مثل مادر و دوست مهربان من

بودند.رگ گیریهای ماهرانه خانم جلیلی ونگاههای

مهربان خانم حاجی سلطانی وفعالیت زیادش راو قلب

سبز خانم کریم پورو خانم حسین پور و خانم ستاری

و خانم فرجی و خانم مجیدی و خانم صادقی و خانم

احمدی و خانم علیزاده و...... همه

و همه دوستی دلسوز و مهربان برایم بودند خانم سید

اصلی و خانم گنجی آنقدر با من مهربان بودند که من

صبح ها می رفتم ایستگاه پرستاری و با مادرم کنار

خانم سید اصلی و خانم گنجی می نشستم و دوست

داشتم حین شیمی در مانی کنار آنها باشم نه در

اتاقم چون آنجا کمتر درد درمان را می فهمیدم.

سرزندگی خانم گنجی و شوخی هایش مرا

شاد وخوشحال می کرد امیدوارم حالم کامل خوب

بشود و دیگر شیمی درمانی نشوم وبزرگ بشوم و هر

سال در روز پرستار با

دسته گل و شیرینی به دیدن آنها بروم تا آخر عمرم.

۱۳۸۶/۱۰/۱

الان که ۲ باره شیمی درمانی میشم احساس بدی

دارم بعد ۴ ماه قطع درمان که نتونستم کاندیدی برای

دهنده پیوند مغز استخوان پیدا کنم. پزشک معالجم

شیمی درمانی رو جایگزین پیوند کرد تا برای همیشه و

بطور کامل درمان شوم. بعضی وقتها که خسته میشم

روحیه شاد و خستگی ناپذیر و چهره شاد و خندان و پر

امید مادر و پدرم باعث میشه از اینکه نا امید شدم

خجاتت بکشم روحیه شادی که ب من میدن بیماریم و

از یاد میبرم . برام دعا کنید .امروز ۲ آبان۸۷ درست ۲

ساله که شیمی درمانی میشم و امروز سی یمین

بستری شیمی درمانی مو با افت wbcصفر با یاری خدا

تموم کردم. تا آخرین لحظه میجنگم نمیزارم رابدومیو

سارکوم به من پیروز بشه. ۸۷.۸.۵

من یک انسانم

من انسانم
با خنده هایم،با گریه هایم
مهر و خشمم
اندوه و شادیم
نفرت و عشق
و آنچه با من بوده است.
من می دانم چگونه دستهایم را برای رهایی بتکانم
با چشمانم اوج پرواز را حس کنم
با انگشتانم پوست کاج را بدانم
زبانم،آواز طبیعت را می داند
می شناسد و می خواند
آنچه باید باشد،با من است.
رهایم کنید
خود را بیابم
مجالی دهید
مسیر را می دانم
آری،من ساربان هدایت خویشم.

و امیدوار به خدا

تقدیم به: پدرو مادرم

تقدیر از کادر پرستاران بخش خون بیمارستان کودکان

armin10 — Thu, 20 Sep 2007 05:51:18 GMT

سرپرستاربخش خون بیمارستان کودکان تبریزخانم سید اصلی

هستند که

مدیری کامل ومنظم وپایبند قانون وبابرنامه ریزی مرتب وخاص خود

توانسته اند

پاسخگوی مثبت مشکلات بیماران این بخش باشندایشان دارای

مهارت

بسیار جهت اداره یک چنین بخش حساسی در بیمارستان هستند

که با

ایجاد محیطی تمیزوآرام وسالم از نظر روحی وجسمی دربین

بیماران و حتی

سعی در ایجاد روابط همکاری و هم یاری بین گروه پرستاران بخش

توانسته

است مدیریت کامل بخش را با در نظر گرفتن امکانات کم در درجه

عالی

انجام دهند.ازسرپرستار این بخش خانم اشرف السادات سید

اصلی تشکرو قدردانی می کنیم.

سرپرستار بخش خون خانم مجیدی هستند که از مدیریت با مهارت و زحمات بیدریغ ایشان هم نهایت سپاس و تشکر را داریم.

فرشتگان بخش خون که در دلسوزی ومهربانی همگام با مادران بچه

های بیمارودر مهارت کار وفعالیت و وظیفه شناسی همپای با

پزشک معالج توانسته اند امنیت خاطر برای مادران و بیماران ایجاد

کنند از نظر مادران آنها در مقام فرشتگان خداوندی قرار

دارند.فرشتگان مهربانی همچون:خانم حاجی سلطانی , خانم

اشرف جلیلی ,خانم حسینپور. خانم بابایی . خانم مجیدی. خانم

ستاری . خانم فرجی. خانم کریم پور. خانم صادقی . خانم احمدی و

خانم ویکتوریا فروغی و

خانم علیزاده وخانم نظری و خانم پاشایی .خانم نجفپور.خانم یزدان جو. و...

که در لحظه لحظه شبانه روز مادران را دلداری و امید داده و باعث

دلگرمی آنان گشته وبا ایجاد رابطه صمیمی با بچه های بیمارو

مادران آنها توانسته اند امنیت روانی بسیار بالایی در قلب مادران

رنجوربه وجود آورند دراین بخش همه مادرها و بچه های بیمار روابط

دوستانه خاصی با تک تک این پرستاران فرشته خو دارند که این

خود باعث افزایش درصد بالای بهبودی بچه هاست. از تمامی این

فرشتگان مهربان تشکر وقدر دانی می کنیم و امیدواریم

خداوندقلبهای همیشه سبزه شان راحافظ ویاور باشد.

خانواده اکبرپوران

خانم گنجی منشی بخش خون است از نظر آرمین او شیرین و با

نمک است.آرمین خیلی دوستش دارد او دوست همه ی بچه های

بیمارستان است و مادرشان را شاد وامیدوار می کند.مهربان است

و همه دوستش دارند اونیز به نوبه خود در کارهایش فعال و با

مهارت خاصی است.کارهایش را با نظم و با سرعت عمل خاصی

انجام می دهد تا بچه هایی که برای چند روز مرخص می شوند

بتوانند زود تربه کانون خانواده شان بشتابند.با تشکر از مهرو محبت

و لطف و صمیمیت خاص خانم هانیه گنجی.

(دوستت دارم آرمین))

با تشکر از فراوان از زحمات شبانه روزی بهیاران عزیز این بخش خانمها:

فرامرزی. قلیزاده. پژند. قریبی. رضایی.

محمدی وخانم ولیزاده

تقدیر و تشکر از دکتر معالجم جناب آقای دکتر رضامند

armin10 — Tue, 11 Sep 2007 16:50:18 GMT

هوالشافی

من وب سايتم را تقديم مي کنم به دکتر معالجم و تمامی تيم پزشکان و کادر

مجرب پرستاران و پرسنل بيمارستان کودکان تبريز ، که هر کدام در بهبودي

من نقش مهمی ايفاء می کنند.

با تشکر – آرمين اکبرپوران

بهنگامیکه در تبلور زندگی آینده ام می نگرم احساس میکنم اگر

نتوانم درشئونات و مراحل آن موفق شوم وزمینه ناملایمات آنرا از

دیگران ببینم ظلمی بزرگ را مرتکب شده ام.

چرا که خواستن توانستن است.با قلبی لبریز از امید و با اراده ای چون کوه

استوارباید گام برداشت و حرکت کرد حتی اگر این گام بجلو نباشد.

armin

به نام خالق یکتا

امروز كه حلقه بر درگهت مي زنم، چنان روزهاي ديگر نيستم؛

دست هاي نيازم را به سوي درگاه تو بي نياز دراز كرده ام تا ياري ام كني بر آنچه كه

مقصودم است. دلم را چونان آئينه اي صاف كرده ام تا تصوير مهربان تو را نظاره گرباشم.

بارالها! هر چند كه زندگي باري است بسيار سنگين و طاقت فرسا و من كه ظرفيتي ناچیزدارم

هر روز شگوه گر به درگاه تو مي آيم اما چشم ياري به سوي تو دارم تا ظرفيتي بيش

از اين به من عطا كني تا صبور باشم برتندباد مشكلات و پاي دل نلرزد در بيابان سختي ها

خداوندا! من چشم هايم را به درگاه بي نياز تو نويد داده ام و خويشتن را بر درياي مشكلات

زده ام به اين اميد كه نجاتگر اين غريق تو باشي.

پس دست هايم را بگير و ياري ام كن اي مهربانترین مهربانان

"الا بذکرالله تطمئین القلوب"
(آرمین)

خودرادرون دره ی نامیدی افکنده میدیدم

ناگهان او(دکتر رضامند)آغوش باز کردو من نور شوق وامیدومهربانی رادر چشمانش دیدم

او مانندباد صبا بود او خیلی مهربان وآفتاب تموز بود

من تن را به باد صبا و جان را به آفتاب تموز سپردم،روح شادی وسلامتی،بامهر،باسپهر،بانسیم،با آب، در تارو پود من جریان پیدا کرد،

چرا که لطف خدا بود که شامل حال من میشد.موجی لطیف از سلامتی وشادی ،تا عمق تنم را شکافت و اکنون سلامتی راه یافته در جاودانگی شقایق زندگی ام.

دکتررضامند توهمچون انوار الوانی از امیدولطف بیکران خداوندی از شما متشکرم.

هوالمحبوب

با نوروگرمای محبت ونیروی هستی بخش خدمت دربین مردم میتوان آسان درخشیدبردیگران تابیدوجان

تازه ای بخشیدمانند خورشید.

بدینوسیله ازمحضر استادمحترم جناب آقای دکترعظیم رضامند که همگام با ما,در

امتدادرنجهاودردهامشتاق وبی شکیب گرمای وجودخویش رابرهستی روح وجانمان آرمین تاباندوامیدرادر

باغچه روح مان شکوفا گردانید.به خاطر زحمات بیشائبه ایشان نهایت تقدیروتشکرراداریم,دستان

نیازمندخویش رابر آسمان نیلوفرین یگانه شاهدشریف آفرینش می گشاییم وآرزومندسلامتی

وجودسبزشان هستیم.

خانواده اکبرپوران

اگه خدا تا لب پرتگاه بردت بدون يا از پشت گرفتتت .. يا همون لحظه پرواز رو يادت می ده

When God leads you to the edge of the cliff, trust him fully. Only one of two things will happen : Either he will catch you when you fall, Or he will teach you how to fly

چه آماده باشی چه نباشی روزی همه چيزبه پايان ميرسد. دیگر خورشيدی

طلوع نخواهد کرد و روزها ساعات و دقايقی وجود نخواهد داشت. همه

چيزهايی را که جمع کرده ای خواه ارزشمند باشد يا فراموش شده به

ديگری منتقل خواهد شد. ثروت شهرت و پيروزی موقتی تو محو خواهد

گرديد.آنچه تصاحب کرده ای ديگر اهميت نخواهد داشت. کينه ها خشم ها

شکستها حسادتهای تو سرانجام ناپديد خواهد شد. اميدها روياها ونقشه ها

و فهرست برنامه هايت جملگی تمام خواهد شد.پيروزيها و شکستهايی که

روزگاری بسيار مهم به نظر ميرسيدند رنگ خواهند باخت و بتدريج محو

خواهد شد. اهميت نخواهد داشت که از کدام مکان امده ای يا در کدام

سمت جاده زندگی ميکردی . آنچه اهميت دارد چيزی نيست که آنرا خريداری

کنی ،بلکه چيزی است که خودت بنيان مينهی. چيزی نيست که بدست می

آوری، بلکه چيزی است که به ديگران می بخشی. آنچه اهميت خواهد

داشت موفقيت تونيست، بلکه اهميت و معنای وجودی توست. آنچه اهميت

خواهد داشت چيزی نيست که تو آموخته ای، بلکه چيزی است که به

ديگران آموزش داده ای. آنچه مهم خواهد بود لياقت و توانايی ظاهری تو

نيست ،بلکه شخصيت و ماهيت درونی توست. آنچه اهميت خواهد داشت

تعداد افرادی نيست که تو ميشناسی، بلکه به همان تعداد افرادی است که

وقتی از ميان آنها رفتی کمبود وجودت را حس کنند. آنچه اهميت خواهد

داشت خاطرات تو نيست ،بلکه خاطرات آنانی است که به وجودت عشق

می ورزيدند. انچه اهميت خواهد داشت اين است که در چه مدتی ،توسط

چه کسی و برای چه چيزی در ياد و خاطره ها زنده خواهی شد.../

(نمونه بارز کادر بخش خون)

شاد باشيد.

This is life.

We never get what we want * . .it cultivates

We never want what we get, * . Love does not dominate

We never have what we like, * moment what toil can scarcely

We never like what we have, * .. I am so glad that you are here

Still we live, * . it helps me to realize how armin

Still we love, . * .beautiful my world is

still we hope

*neda*

(((((((((تقدیر از کادر زحمت کش دبستان پسرانه پرواز)))

ای تو مرا نادره آموزگار افسر زرین به سر روزگار روشنی جان من از جان توست

خنده من زان لب خندان توست

معلم عزیزم خانم حاجی وکیلی مهربان دوست دارم از طریق این وبلاگ از زحمات شما تشکر کنم و به

گوش همه مردم برسانم که شما یکی ازبهترین معلمهای دنیا هستید خیلی دوستتان دارم

همچنین از زحمات بی دریغ خانم زارع مدیر مهربان و زحمتکش و خانم آخته معاون عزیز و مهربانم تشکر

و قدردانی می کنم و لطفا" تشکرات من و خانواده ام رابپذیرید.

با تشکر از خانمها: زارع .حاجی وکیلی. آخته.احمدی.وخانم آسمانی وخانم یگانه معلم مهربان امسالم

( آرمین اکبرپوران)

و با تشکر از دکترهای رزیدنت

کودکان:آقای دکترحسین گرگانی-

آقای دکتر رادفر_آقای دکترجاوید_آقای دکتر گلزار_ خانم دکتر فیروزی_خانم

دکترشیوا_ خانم دکترشعاران .آقای دکتر رفیعی ودکتر قائمی

آقای دکتر حسین گرگانی یکی از رزیدنتهای باسواد .مهربان ودلسوز. فداکارو

پزشکی بسیار فروتن ومردمی هستند که برای بهبودی آرمین و دیگر

مریضها زحمات فراوانی را متحمل میشوند. از صمیم دل برای ایشان

موفقیت وسلامتی آرزو کرده و از زحمات بی دریغ ایشان صمیمانه تشکر

وقدر دانی میکنیم. ( خانواده اکبرپوران)

با تشکر از کلیه خدمات بیمارستان کودکان تبریز:مددکاری .بیمه.

پذیرش.داروخانه.اورژانس رادیولوژی سونوگرافی.و درمانگاه خون

مطالب بالا در تاریخ ۱۰/۸/۸۶ زمان قطع درمان وبهبودی کامل آرمین از سرطان توسط آرمین ومادرش نوشته شده بود.(قبل از بازگشت ۲باره بیماری وقبل از درگذشت ارمین)

سحر دیدم درخت ارغوانی

کشیده سر به بام خسته جانی

بهارت خوش که فکر دیگرانی

سری از بوی گلها مست داری

کتاب و ساغری در دست داری

دلی را هم اگر خشنود کردی

به گیتی هرچه شادی هست داری

چمن دلکش زمین خرم هوا تر

نشستن پای گندم زار خوشتر

امید تازه را دریاب و دریاب

غم دیرینه را بگذار و بگذر

ناهید

گيرم نشاط و شادي دنيا را يكسر به دامن دل من ريزند

يا آنچه محنت آور و نازيباست يكباره از دلم همه بگريزند

آيا در آن زمان كه بخندم شاد، لرزان لبي ز ناله نخواهد سوخت

چشمي ز پشت قطره اشكي گرم بر نقش غم نگاهي نخواهد دوخت

آيا شبي سياه برويي زرد اشكي به ياد رفته نمي لغزد

طفلي درون كلبه تنگي سرد با مادري گرسنه نمي لرزد

آخر كنار حسرت و رنج اي دوست، كجا توان شد و خوش خنديد

آن اشك را چگونه نبايد ديد ، وان ناله را چگونه توان نشنيد

http://livestrong.ir/

اخبار جدید مرتبط با این بیماری(Cancer)

armin10 — Mon, 03 Sep 2007 19:14:18 GMT

از این سایت دیدن کنید.

http://www.livestrong.ir/index.php/module/Gallery/action/View/gallery_id/1/tree_id/12

بررسي تاثير (GCSF) درميزان كاهش دوره نوتروپني ،تب و طول مدت بستري در كودكان شيمي درماني شده بعلت لوسمي لنفوبلاستيك
عظيم رضامند، محمد پدرام، خدامراد زنديان ص 307

هدف: عفونت دركودكان مبتلا به لوسمي لنفوبلاستيك كه بدنبال شيمي درماني دچار نوتروپني
مي شوند خطرناك و كشنده مي باشد ودرمان صحيح با آنتي بيوتيك مناسب، جداسازي و مراقبت از اهداف اصلي در بهبودي بيماران مي باشد استفاده از كلني هاي محرك خونساز مثل (GCSF)1 درجهت تاثير بر كاهش دوره نوتروپني و تب وزمان بستري در بيمارستان روزبه روز بيشتر مي شود.
روش بررسي: در اين مطالعه باليني تصادفي بصورت آينده نگر انجام گرفته و كودكان مبتلا به لوسمي حاد لنفوبلاستيك كه بدنبال Intensification با تب ونوتروپني به بيمارستان مراجعه نموده وبستري شده اند را شامل مي شود گروه شاهد 72 نفر بوده كه درمان مناسب آنتي بيوتيك گرفته و گروه هدف 68 مورد كه علاوه بر آنتي بيوتيك داروي محرك گرانولوسيت (GCSF) را دريافت نمودند.
يافته ها: بيمارانيكه بصورت تصادفي داروي GCSF را علاوه بر دريافت آنتي بيوتيك دريافت نموده بودند در مقايسه با بيمارانيكه دارو را دريافت ننموده بودند كاهش دوره نوتروپني از 7/6 روز در برابر 8 روز را داشته اند(0001/0>p)
كاهش زمان بستري از 8/8 روز به 6/7 نيز مشاهده گرديد(0001/0>p) كاهش زمان تب در هر دو گروه اختلاف معني دار نداشته و بركاهش مرگ ومير تاثيري نداشته است.
نتيجه گيري: تجويز GCSF با آنتي بيوتيك موجب كاهش دوره نوتروپني و زمان بستري گرديده و تغييري در مرگ و مير و دوره تب نداشته. بازده اقتصادي اين روش نياز به مطالعات و با تعداد بيشتري از بيماران را مي طلبد.

کليدواژگان: GCSF, نوتروپني, کوتاه شدن زمان بستري و مدت تب


	اولیویا سرطان خون دارد اما خواهر دوقلویش از این بیماری آزاد است

پیوند سلولهای بنیادی خونساز

بودن مقدار سلولها پس زد و بعد از جند سال اين بيمار پيوند مجدد بهبود يافت. خوشبختانه پيوند بيمار دوم با موفقيت همراه بود.

در سال 82-83 پيوند خون بند ناف بيماران با نقص ايمنی با منشا سلولهای وارد شده از بانک جهانی انجام گرفت که با مشکلاتی همراه بود لذا در سال 1381 طرح بانک خون بند ناف در مرکز تحقيقات هماتولوژی-انکولوژی و سلولهای بنيادی دانشگاه علوم پزشکی تهران شروع شد که اولين بانک خون بند ناف در سطح کشور و منطقه می باشد.

فرايند جمع آوری خون بند ناف

بلافاصله بعد زايمان بند ناف از نوزاد جدا می شود و خون موجود در بند ناف جفت توسط

برای اطمينان از سلامت نمونه تستهای مختلف شامل کشتهای مختلف و آزمايشها و بررسی متعددی روی آنها

انجام می شود

مطالب مرتبط

لزوم دادن آگاهی در زمینه ناباروری به بیماران سرطانی

15 ژانويه، 2008 | دانش و فن

دارو می تواند از گسترش سرطان جلوگیری کند

30 دسامبر، 2007 | دانش و فن

شناسایی عامل اصلی در تاثیر داروی سرطان

16 دسامبر، 2007 | دانش و فن

یک ترکیب شاهدانه 'مانع گسترش سرطان می شود'

19 نوامبر، 2007 | دانش و فن

چاقی در زنان خطر ابتلا به سرطان را افزایش می دهد

09 نوامبر، 2007 | دانش و فن

واکسینه کردن دختران در برابر سرطان گردن رحم

26 اکتبر، 2007 | دانش و فن

سرطان خون (لوسمی) چیست؟

06 نوامبر، 2005 | دانش و فن

آرسنيک 'می تواند در معالجه سرطان خون موثر باشد'

06 اکتبر، 2004 | دانش و فن

اخبار روز

جراحی مثانه در بیماران سرطانی 'ضروری نیست'

اروپا برای ساخت کاوشگر تیر قرارداد اعطا کرد

'خطر انقراض' بسیاری از گیاهان دارویی را تهدید می کند

سلول های پایه عامل سرطان خون کشف شد

چگونگی رفتار با کودک سرطانی در خانه و مدرسه

armin10 — Mon, 03 Sep 2007 17:18:18 GMT

چگونگی رفتار با کودک سرطانی در خانه و مدرسه http://livestrong.ir/

جمیله فاضل

رفتار با کودک سرطانی در خانه

هنوز ار زمانی که امید به زندگی در اطفال سرطانی بسیار کم بوده، 15 – 10 سال بیشتر نمی گذرد.و آن وقت سرطان اطفال را ناخود آگاه برابر با مرگ آنها می دانستیم. نمی توان انکار کرد که یک بیماری بزرگ است ولی الزاما کشنده نیست. امروزه بیش از یک هزار نوجوان از سرطان کودکی رسته اند. این امر مرهون پیشرفتهای پزشکی و روش های درمانی جدید است. زندگی اطفال طولانیتر شده و کلمه بهبودی معمولیتر گشته این موفقیت قابل تحسین است، ولی ارزان به دست نیامده است.

و این گری وی رئیس برنامه های کودکان بیمارستان هتل دیوید بیمارستان عمومی کنزینگتون می گفت: وقتی کارم را در این تخصص شروع کردم بچه ها فقط می مردند، ولی حالا درصد زنده ماندنشان امیدوار کننده است. البته آنها توانسته اند این دوران را بگذرانند ولی واقعا از مراحل سخت و وحشتناکی گذشته اند. ما باید یاد بگیریم که چطور با آنها برخورد کنیم."

امروزه با اینکه می توانیم کودکان بیشتری را درمان کنیم ولی احتمالا نتوانسته ایم کمک چندانی از نظر روحی و اجتماعی بدهیم. در گذشته نه چندان دور، بیشترین توجه بر بهبودی بود، ولی حالا نمی توان اولویتها را در نظر نگرفت. حالا دید بازتر شده است و باید به همه جنبه های بیماری نگاه کرد و با اطمینان به آن نزدیک شد.

سرطان های اطفال از نظر آسیب شناسی ، سیر و پاسخ به درمان تفاوت زیادی با سرطان در بزرگسالان دارد و در صورت تشخیص بموقع و درمان صحیح و پیگیری مداوم ، از پیش آگهی بهتری برخوردار است. شایعترین سرطان های اطفال عبارت اند از:

لوسمی ، لنفوم هوچکین و غیر هوجکین ( که در خون و سیستم لنفاوی پدید می آیند)، تومورهای بافت عصبی ، سارکوم های اندیفرانسیه ، نفروبلاستوم ، رتینوبلاستوم.

زندگی اطفال مبتلا به این بیماریها با بهره گیری از روشهای جدید و پیشرفته تشخیص و درمان دهه های اخیر، نسبت به سابق طولانی تر شده است.

لوسمی ها

لوسمی ها ، سرطان های سلول های خونساز بدن هستند که شایعتری سرطان در اطفالند. پسرها بیشتر از دختر ها به این سرطان مبتلا می شوند. آمار بهبودی در این نوع سرطان امیدوار کننده است. قبل از بکارگیری داروهای ضد لوسمی در سال 1948 کودک مبتلا به لوسیم لنفوبلاستیک حاد (ALL ) بین دو تا سه ماه بیشتر زنده نمی ماند. این روزها شانس زنده ماندن پنج ساله آنها به بیش از 60% (در مراکز مجهز) رسیده است.

خانواده بیمار باید با روشهای تشخیص و درمان این بیماری آشنا شود. از هنگام تشخیص تا شروع درمان، این بیماری آشنا شود. از هنگام تشخیص تا شروع درمان ، کودکان مجبور به تحمل یک سری آزمایشات تشخیصی هستند که دشوارترین آن آزمایش مغز استخوان است. بهتر است آزمایش برای کودک توضیح داده شود. بهترین روش به وسیله نقاشی یا نشان دادن یک قطره خون در زیر میکروسکوپ است. به این طریق کودک بیمار با تیم پزشکی ارتباط هم پیدا می کند.

لنفومها

گروهی از سرطان های بدخیمی هستند که بیماری در سیستم رتیکولواندوتلیال و غدد لنفاوی شروع می شود. معمولا به دو دسته هوچکین و غیر هوچکین تقسیم می شوند که این بستگی به نوع نسج دارد. بیماری های غیر هوچکین اطفال ( به اسامی قدیمی لنفوسارکوم، رتیکولوسل سارکوم ) شایعتر از بیماری هوچکین قبل از 5 سالگی بسیار نادر است ولی بین سنین 15 تا 19 سالگی شایع است ولی میزان شیوع آن به لوسمی ها نمی رسد. در صورت درمان صحیح شانس زنده ماندن 5 ساله در لنفوم غیر هوچکین بیش از 60 درصد و در بیماری هوچکین حدود 80 تا 90 درصد است.

تومورهای سیستم عصبی

در سنین کودکی دو نوع سرطان در نسج عصبی به وجود می آید: تومورهای مغز و تومورهای سخت (Solid) که بعد از لوسمی ها شایعترین سرطان ها هستند. میزان شیوع نوروبلاستومها در نوزادان بعد از تومورهای مغزی است.

نیاز خانواده ها به حمایت بعد از تشخیص تومورهای مغز بسیار زیاد است. احساسات بیمار در نیاز به آگاهی به وسعت جراحی و ناتوانی های عصبی ، آینده نگری درمان های اضافی نباید نادیده گرفته شود و چون قبل از جراحی نمی توان پاسخ قاطعی داد، والدین خود را برای بدترین حالت آماده می کنند. بهترین کار تشویق خانواده ها به بیان احساسات خود است. اغلب خانواده گناه زیادی را به گردن خود می گیرد. شاید قبل از آن کودک را به خاطر بی دقتی و علائم عصبی دیگر بیماری تنبیه می کرده اند.

تومورهای استخوانی

تومورهای بدخیم استخوانی کمتر از 1 درصد تومورهای بدخیم را تشکیل می دهند ولی در کودکان شایعتر از بزرگسالان است. بالاترین میزان شیوع بین 15 تا 19 سالگی است. در کودکان دو نوع تومور بدخیم استخوانی پدیدار می شود: استئوژنیک سارکوم و یوینگ سارکوم.

بعد از عمل جراحی ، خانواده ها علاوه بر نیاز به آگاهی درباره این بیماری خطرناک، باید خود را برای معلولیتهای جسمی کودک هم آماده کنند. واکنش کودک به صورت خشم و افسردگی واکنشی کاملا طبیعی است. کودک نسبت به والدین خود خشم دارد که اجازه دادند ، عضوی از او قطع شود.

جنبه دیگر درمان بیمار، شیمی درمانی سنگین و طولانی مدت این نوع سرطان ها است که خود با عوارض مهمی همراه می باشد. در واقع با این درمان های سنگین شانس زنده ماندن این کودکان در پیشرفته ترین مراکز دنیا 50 تا 60 درصد است.

دیگر تومورهای سخت

تومور ویلمز یا نفروبلاستوم تومور بسیار شایعی در کودکان است . بالاترین میزان شیوع آن در سن 3 سالگی است. چون بلافاصله بعد از جراحی بیمار تحت درمان با الشعه و یا دارو قرار می گیرد، توضیح درمان برای خانواده ها بسیار ضروری است. پیش آگهی این بیماری نسبتا خوب است و بیش از 80 درصد این کودکان معالجه می شوند.

رابدومیوسارکوم

سارکون نسج نرم چهارمین نوع تومورهای سخت در اطفال است. با روشهای کنونی درمان (شیمی درمانی، رادیوتراپی و جراحی)حدود 50 تا 60 درصد این کودکان زنده می مانند.

رتینوبلاستوم

در این نوع تومور اغلب چشم کودک به خاطر خود بیماری ، یا به علت درمان از بین می رود. بنابراین ، خانواده ها را باید با چشم مصنوعی آشنا ساخت.

کودکانی که از خطر مرگ در اثر سرطان رسته اند، با گذر از این بیماری تجبربه تلخ و سختی پیدا کرده اند که در زندگی خود و خانواده هایشان ا ثرات عمیقی گذاشته است. تجربه آنها نه تنها جنبه فیزیکی داشته ، بلکه به علت رویارویی های طولانی مدت اجتماعی، احساس پرخاش گرانه هم داشته اند. متخصصین پزشکی همراه با والدین و معلمها در این امر شریک بوده اند.

کودکان سرطانی ، در سن رشد تحت عمل جراحی وسیعی قرار می گیرند، یا پرتو درمانی و شیمی درمانی می شوند که در مراحل مختلف بیماری اجتناب ناپذیر است. بدن در حال رشد که در معرض هجوم سرطان است و درگیر درمان آن می شود، باید یاد بگیرد که با معلولیتهای ناشی از آن بسازد.

درمان سرطان هفته ها یا ماهها به طول می انجامد و در این مدت عوارض جانبی گوناگونی ممکن است گریبانگیر بیمار شود. به عنوان مثال مشکلاتی مانند عفونت، احتمال خونریزی و آنمی خواهد داشت.

کودک در سه مرحله از بیماریش در معرض خطر عفونت قرار دارد، که این مسئله بیشتر در مورد لوسمی ها اتفاق می افتد:

1 – در زمان تشخیص و عود بیماری

2 – در زمان درمان های ایمونوساپرسیو(سرکوب کننده سیستم ایمنی).

3 – بعد از درمان های طولانی آنتی بادی.

خانواده ها باید از انتقال عفونت به داخل خانه جلوگیری کنند. حداقل کاری که می توان کرد رعایت بهداشت و شستن مرتب دستها است.

عوارض دیگر درمان سرطان عبارت اند از:

آنورکسی

از دست دادن اشتها نتیجه مستقیم شیمی درمانی و پرتودرمانی است که با تهوع و استفراغ همراه می شود. آنورکسی بدلایل زیر ممکن است پیش آید:

1 – به علت فیزیکی در اثر بیماری

2 – عدم میل به غذا در حین درمان

3 – تنش های محیط درمان

4 – افسردگی

5 – مکانیسم اختیاری به علت فشارهای زیادی که بر بیمار وارد می شود.

6 – برای نشان دادن خشم به والدین و تنبیه آنها که باعث بیماری او شده اند.

آلوپسی یا ازدست دادن موی سر

یکی دیگر از اثرات دارو درمانی یا پرتو درمانی است. البته موی همه کودکان نمی ریزد ولی بهتر است که خانواده بیمار و خود بیمار نسبت به ریزش مو آگاه باشند. والدین باید بهداشت موهای کودک را رعایت کنند.

گرد شدن صورت

استفاده کوتاه مدت از کورتیکواستروئیدها در رژیم دارویی لوسیم و لنفوم باعث به وجود آمدن صورت گرد در اطفال می شود که باید کاهش مصرف نمک رعایت گردد. شاید خانواه ها از صورت گرد خرسند گردند و آۀن را نشانه سالم بودن کودک بدانند و به این علت رنج کودک را از تغییر شکل نفهمند. والدین کودک باید از احساسات خود به راحتی با هم صحبت کنند و درک مشترکی از بیماری و عوارضش بیابند. استفاده از کورتون در ورحیه و خلق و خوی کودکان اثر می گذارد. گاهی احساس شادی دارند و زمانی افسرده هستند. والدین بی خبر از این دگرگون روحیه کودک، نگران می شوند.

اقدامات مفیدی که می توان در جهت آشنا کردن کودک و والدین با نحوه درمان و درنتیجه پذیرش بهتر آن انجام داد از این قرارند:

- فراهم آوردن اطلاعات خواندنی و دیدنی برای بیمار و خانواده او در مورد تشخیص، درمان و برنامه های مراکز درمانی.

- آماده کردن گروههایی از والدین و افراد نیکوکار جهت سرگرم کردن بیماران، فراهم آوردن امکانات و کمک به پیشبرد برنامه های درمانی بیمارستان ها.

- کوشش در آماده کردن کودکان برای آزمایشهای درد آور با استفاده از روشهای خود آرامی و استفاده از شبیه سازی و دیگر برنامه های رویاروئی با بیماری

- برنامه های بازگشت به مدرسه، تدریس در بیمارستان ، آموزش پرسنل بیمارستان ها ، برنامه ریزی برای عیادت همکلاسی ها و معلم ها از کودک بیمار در بیمارستان

- بهترین برنامه های درمانی چه در هنگام معالجه در بیمارستان ، چه به صورت سرپایی ، نیاز به فضای دلچسب دارد. هم برای کودک و هم برا ی خانواده او ، فضای مناسب موجب کاهش اضطراب می شود. این فضا جای مفیدی برای نشان دادن واکنشها و ارج گذاشتن به شخصیت کودکان است.

- برنامه هایی برای کاهش مشکلات مالی و تامین هزینه های درمانی بیماران از طریق موسسه های خیریه

- برنامه ریزی منظم و دقیق مددکاری برای بیماران

با توجه به تحقیقات اخیر و قدمهای مثبتی که در درمان سرطان اطفال مخصوصا لوسمی و تومور ویلمز برداشته شده است، افق های جدیدی برای پژوهشها آینده باز شده است و لازم است که اکنون کیفیت زندگی کودک از تمام جنبه های وجودی مورد نظر قرار گیرد. سرطان سطح زندگی فردی، اجتماعی و خانوادگی را محاصره و همه جنبه های زندگی را محدود می کند.

بهداشت و سلامت کودک در شرکت او در فعالیتهای فیزیکی ، روحی و انرژی اجتماعی او موثر است و سرطان او را به شکل غیر طبیعی نشان می دهد. حتی گاهی بلوغ کودک مختل می شود. تغییرات بلوغ می بایست در جوان مبتلا به سرطان مورد بررسی دقیقتری قرار گیرد.

بیماری سرطان وحشت آور است. به همین دلیل هرگز نباید یک تنه و به تنهایی این فشار را تحمل کند. و لذا بایستی بتوانند آزادانه احساسات خود را با یکدیگر و گاهی با بیمار در میان بگذارند. در صورتی که واقعیت به صورت منطقی به کودکان گفته نشود ممکن است قضیه را بدتر از آنچه که هست تصور کنند. سن اطفال و بلوغ روانی آنها دو عامل اصلی تعیین کننده میزان و نحوه افشای حقیقت به آنها است.

کودک مبتلا به سرطان دوست دارد مانند یک کودک معمولی با او برخورد شود. بسیار از اطرافیان چون فکر می کنند او دارد می میرد به گونه دیگری با او رفتار می کنند. از او دوری می کنند یا اصلا درباره بیماریش با او گفتگو نمی کنند و یا بیش از اندازه به او توجه نشان می دهند.

سرطان نه تنها عامل کاهنده زندگی نوجوان است، بلکه مشکلات فراوانی را هم برای خانواده اش پدید می آورد. هیچ خانواده ای از این تجربه بدون تاثیر گذر نخواهد کرد.

خواهران و برادران جوان سرطانی بیشتر از کودک صدمه احساسی می خورند. اغلب والدین به بیمار توجه بیشتری نشان می دهند. والدین وقتی که بیماری کودکشان پیشرفت می کند ناراحتند و هنگام بهبودی او خوشحال می شوند و به کودکان دیگر خانواده کمتر توجه می شود. این فرزندان گاهی آرزو می کنند کاش آنها هم سرطان می داشتند تا مورد توجه والدین قرار می گرفتند. فرزندان دیگر خانواده از کودک سرطانی متنفر می شوند و شاید نگران شوند که افراد دیگر خانواده هم سرطان بگیرند. در این زمان والدین هم تحت فشار های زیادی هستند. آنها باید یک زندگی روز به روز را بگذرانند. اغلب فشار های مادی ، خستگی فیزیکی و درگیریهای احساسی فراوانی را تجربه می کنند

مادری می گفت:

"چه خوب است که پزشکان آینده زیاد دوری را پیش بینی نمی کنند. چون من نمی دانم چطور می توانستم از عهده یک دوره طولانی مدت برآیم. دیدن کودکی که این همه رنج می برد سخت است و انسان خودر را با تمام معماهای غیر قابل حل رودرو می بیند."

نکاتی را که برای بهبود و حل مشکلات خانواده می توان توصیه کرد:

-با توجه به توانایی کودک او را تشویق به تحرک کنید

- استفاده از وسایل کمکی برای راه بردن یا راه رفتن کودک

- مواظبت از بهداشت کودک مخصوصا موی سر

-تشویق دوستان کودک به عیادت او

- قبول وضعیت جدید کودک

- کمک به خانواده ها در پرستار ی از کودک با بیماری پیشرفته

- کمک به جنبه های معنوی خانواده ها

- پرهیز از دادن جواب نادرست در مورد بیماری

-گوش داده به مشکلات و نگرانی های خانواده

- کمک به کودک برای گذر از مراحل کنار آمدن با غم و غصه

-اجازه دادن به کودک برای ابراز احساسات خود در ازدست دادن عضوی از بدن

- کمک به کودک در سازش با اثرات جانبی درمان و تشویق به کسب استقلال کودک

- کمک به خانواده ها برا ی برنامه ریزی اینده مخصوصا کمک به کودک برای داشتن زندگی هر چه طبیعی تر

آگاهی دادن به خانواده ها در مورد اثرات جانبی درمان

مشکلات کودکان سرطانی در مدرسه بیشتر از کودکان عادی است، که باید به آن توجه کرد. نقش مدرسه فقط سواد آموزی نیست، بلکه نقش اجتماعی و احساسی مهمی هم برای کودکان دارد. شاید بسیاری از معلمها آگاه نباشند که کودکان مبتلا به سرطان به امتیازات خاصی در مدرسه نیاز دارند تا بتوانند دروه آموزشی خودر را سپری کنند. گروهی از کودکان نخواهند توانست به سطح انتظارات مدرسه برسند.

افراد عادی جامعه و دوستان نیز ناگهان خودر را درگیر یک فشار بزرگ می بینند که راه صحیح رویارویی با آن را پیدا نمی کنند و بسیار نیازمند کمک هستند. آنها به دنبال راهی هستند که بتوانند برای کودک بیمار و خانواده وی تسلی بخش باشند ولی ممکن است در مورد چگونگی آن دچار تردید و تشویش باشند. در این زمینه نیز باید با راهنمایی آنها به حمایت از بیمار کمک کرد.

با توجه به آمار بهبودی بیشتر سرطان های اطفال باید قدمهای سریعتری در ارتباط او و خانواده اش و اجتماع برداشت. کیفیت زندگی بیمار را در مراحل سازش با تشخیص بیماری ، درمان مورد نظر قرار داده نشانه های افسردگی ، نیاز های مالی، وضعیت شغلی و بیمه آنها بررسی کرد. ابتلا به سرطان اگر چه افکار ناخوشایندی در فرد ایجاد می کند،اما باید آموخت که مثل سابق زندگی کرد و هر روز بفکر ساختن همان روز باشد نه در اندیشه ناراحتی های فردا

اhttp://livestrong.ir/

چگونگی رفتار با کودک سرطانی در خانه و مدرسه

armin10 — Mon, 03 Sep 2007 17:18:18 GMT

چگونگی رفتار با کودک سرطانی در خانه و مدرسه

جمیله فاضل

رفتار با کودک سرطانی در خانه

لوسمی ها

لنفومها

تومورهای سیستم عصبی

تومورهای استخوانی

دیگر تومورهای سخت

رابدومیوسارکوم

رتینوبلاستوم

کودک در سه مرحله از بیماریش در معرض خطر عفونت قرار دارد، که این مسئله بیشتر در مورد لوسمی ها اتفاق می افتد:

1 – در زمان تشخیص و عود بیماری

2 – در زمان درمان های ایمونوساپرسیو(سرکوب کننده سیستم ایمنی).

3 – بعد از درمان های طولانی آنتی بادی.

عوارض دیگر درمان سرطان عبارت اند از:

آنورکسی

1 – به علت فیزیکی در اثر بیماری

2 – عدم میل به غذا در حین درمان

3 – تنش های محیط درمان

4 – افسردگی

5 – مکانیسم اختیاری به علت فشارهای زیادی که بر بیمار وارد می شود.

6 – برای نشان دادن خشم به والدین و تنبیه آنها که باعث بیماری او شده اند.

آلوپسی یا ازدست دادن موی سر

گرد شدن صورت

- فراهم آوردن اطلاعات خواندنی و دیدنی برای بیمار و خانواده او در مورد تشخیص، درمان و برنامه های مراکز درمانی.

- برنامه هایی برای کاهش مشکلات مالی و تامین هزینه های درمانی بیماران از طریق موسسه های خیریه

- برنامه ریزی منظم و دقیق مددکاری برای بیماران

مادری می گفت:

نکاتی را که برای بهبود و حل مشکلات خانواده می توان توصیه کرد:

-با توجه به توانایی کودک او را تشویق به تحرک کنید

- استفاده از وسایل کمکی برای راه بردن یا راه رفتن کودک

- مواظبت از بهداشت کودک مخصوصا موی سر

-تشویق دوستان کودک به عیادت او

- قبول وضعیت جدید کودک

- کمک به خانواده ها در پرستار ی از کودک با بیماری پیشرفته

- کمک به جنبه های معنوی خانواده ها

- پرهیز از دادن جواب نادرست در مورد بیماری

-گوش داده به مشکلات و نگرانی های خانواده

- کمک به کودک برای گذر از مراحل کنار آمدن با غم و غصه

-اجازه دادن به کودک برای ابراز احساسات خود در ازدست دادن عضوی از بدن

- کمک به کودک در سازش با اثرات جانبی درمان و تشویق به کسب استقلال کودک

- کمک به خانواده ها برا ی برنامه ریزی اینده مخصوصا کمک به کودک برای داشتن زندگی هر چه طبیعی تر

آگاهی دادن به خانواده ها در مورد اثرات جانبی درمان

نقاشی های آرمین که در حین بستری کشیده

armin10 — Sat, 01 Sep 2007 17:26:18 GMT

برای دانلود عکسها روی تصویر مورد نظر کلیک راست کنید و بعد Save بزنید.

عاشورا

کریسمس

نردبان زندگی

ساعت زندگی

شادی در غم

من و دکتر رضامند

من و پرستارم

کره زمین

من و کلاسم

دکتر رضامند

من و خانواده ام

من و کموتراپی

بچه های تحت درمان (پاسخ مثبت به درمان)

armin10 — Sun, 26 Aug 2007 12:23:18 GMT

جهت دانلود تصاویر روی آنها کلیک راست کرده و Save بزنید.

نگاه کودکان سرطانی آتش به دل می زند.

علی

اصغرـ(لنفوم)

آیلین ـ(ALL)

امین (اهل باکو)ـ(ALL)

فاطمه ـ(تراتم)

مهشیـد ـ(تومور تراتم)

رقیه
(ALL)

علی ـ(ALL)

آریان ـ(نوروبلاستم)

علیرضا ـ(ALL)

صبا ـ(لنفوم)

مریم ـ(خون)

سجاد ـ(نوروبلاستم)

علیرضاـ(ALL)

طاها ـ(لنفوم)

صبـا ـ(لنفوم)

طاها ـ(لنفوم)

رضا(رابدومیوسارکوم)

زهرا(لنفوم)

علیرضا(AML)

م .ویلمز

هدیه(تومور شکمی)